Pagninilay… July 29, 2008

 

Ang sikip ng mundo. Parang ang hirap gumalaw. O ako lang ba talaga ang nasisikipan?

 

Sabi nila, masaya mamuhay sa mundo. Napakapalad. Kasi nga naman, marami dyan ang ni hindi na nasikatan ng araw. Marami dyan ang saglit lang, umalis din. Samantalang ako, matagal tagal na din ang itinatagal ko rito sa mundong ibabaw. Pero bakit ganun? Parang hindi masaya?

 

Aaminin ko, may mga ’saya’ moments naman ako. Marami yun. Pero ganun talaga e, mas naa-outweigh ng ’sad’ moments. Haay. Napaka pesimistiko ko na naman.

 

Test lang daw ito. Pagsubok – Mas marami pang dadating na mas malala pa ito. Nasa sayo na lang kung pano mo ito titignan. Kung pano mo ito haharapin. Ito tanong ko: Kung sugatan ka na ba sa naunang laban, mas nanaisin mo pa bang suungin ang ikalawa?

 

Ako siguro hindi. Bawat ’sad’ moment sakin kasi may tatak. Kumbaga may imprint na sa utak ko. Sabi ko nga, kung kaya ko lang warakin ang sarili ko. Palitan ko ulit ng bago gagawin ko. Matanggal ko lang ang mga pangit na alaala at mga gawi ko. Para kasi akong kabinet. Kada bilang ng araw inaagiw. Naluluma.

 

Ewan. Gusto kong lumayo muna. Mapag-isa. Mag-isip kung ano ang nangyari bakit nagkaganun. Gusto kong linisin ang sarili ko, sa labas at sa loob. Gusto ko malinaw ang pag-iisip ko.

 

Gusto ko Magnilay.

 

 

 Pulot ko ito sa hindi ko na matandaan kung saan.  Sa una, hindi ko napigilan makaramdan ng lungkot para sa kanya.   Naalala ko kasi minsan sa isang chapter ng buhay ko iisa kami ng nararamdaman. 

 

Totoo! Nagnilay din ako sa isang malayong lugar… sa parte ng Visayas ako napadpad.  Isang isla na walang ilaw kada ika-sampu ng gabi hanggang ika-anim ng umaga.  Ibang-iba sa kinalakihan ko at nakagawian.  Inisip ko baka sakali duon magawa kong hanapin ang sarili ko… baka sakali duon mahilamusan ng tubig- dagat ang sakit na nararamdaman ko.  Pero hindi ako nagtagumpay, dahil sa tinagal tagal ko duon umuwi ako na “AKO” pa din.  Ang “Ako” na kaya harapin ang bawat pagsubok na darating.  Ang “Ako” na meron tiwala sa sarili at higit sa lahat me tiwala  sa “Kanya”.  Dahil siya ang me alam ng kung ano ang mas makakabuti at nararapat.  Duon ko lang nalaman walang dapat hanapin, wala naman nawawala.  Ako ay ako pa din pagdating ko sa “Maynila”.

 

People are like Carts July 13, 2008

Carts, carts, carts, the roads are full of carts.  High carts, low carts.  Elegant, newly painted carts.  Rich luxurious carts.  Rickety carts.  Squeaky carts complaining with each turn of the wheels.  Carts piled high with trash and rubbish.  Carts filled wit briers and brush.  Carts full of flowers and vegetables.  Frilly carts.  Sombre carts.  Carts loaded with lumber and stone.  Carts full of rich black earth.  Abandoned carts.  Carts worn out in service.  Repaired carts.  Carts broken and crushed by overloadings.  Carts rusted with disuse.  Slow carts, soiled, neglected carts.  Neat, trim carts.  Carts cramped and uncomfortable.  Spacious and comfortable carts.  Emergency carts.  work carts.  Pleasure carts.  splendid carts that travel noiselessly and unnoticed, healing ointments.  Carts, carts, carts, the roads are full of carts …

what cart are you?

Is it fair? June 25, 2008

I thought about all this & tried to understand it.  I saw that HE controls good people & wise people & what they do, but no one knows if they will experience love or hate.  Good & Bad people end up the same– those who are right & those who are wrong, those who are good & those who are evil, those who are clean & those who are unclean, those who sacrifice & those who do not.  The same thing happen to a good person as happen to a sinner, to a person who makes promises to HIM & to one who does not.  This is something wrong that happens here on earth.  What happens to one happens to all.  So people’s minds are full of evil & foolish thoughts while they live.  After that, they join the dead.  But anyone still alive has hope.  The living know they will die, but the dead know nothing.  Dead people have no more reward, & people forget them.  After people are dead, they can no longer love or hate or envy.  They will never again share in what happens here on earth.

Pwede pa naman.. “in time” June 21, 2008

Pwede pa naman ako humabol…

Madami naman na tulad ko na bumagsak pero diba ika nga “In time”. 

Hindi ko lang maubos maisip, ano ba meron sa isang papel na iyon?  Kung susuriin isa lamang ito na pangkaraniwan at paglipas ng panahon maninilaw sa kalumaan.  Ewan ko!

 

Ang totoo at hindi ko ito ikakaila na kahit ganun lang yun ka- ordinaryo minsan sa buhay ko hinangad ko rin ang papel na yun.  Sino ba naman ako para hindi mangarap… mangarap ng ilan taon.  Sa sitwasyon ko ngayon parang malabo, parang di pa rin napapanahon, parang di pa rin “In time”.  Pero hindi ko ito ipagsisiksikan at hindi sumagi sa isip ko na ipagpilitan.  Maging isa itong karaniwan tampulan ng kantyaw.  Wala naman masama kung uulitin ko diba. Kung mag uumpisa ako muli… kung mangangarap ako muli.  Hindi dahilan na minsan akong nangarap at nabigo,  para ako mawalan ng pag asa at sumuko na lang.   

 

Swertehan lang naman daw talaga ang labanan.

Me mga kilala din naman ako na madaling sinuwerte… pero pagkatapos ano na ba ang nangyari?  Tulad ko din.. bumabangon, nag uumpisa ang pag kakaiba me hawak sila na papel na pilit nilang pinabubura ang letra.  Para sa akin hindi ito swertehan na parang nanalo ka sa lotto o kamalasan na parang nabaon ka sa utang.  Eto ang tinatawag na parte ng buhay lamang.  Tuloy tuloy lang ang laban!

what today is all about April 26, 2008

… I need to move, I need to wake up, I need to change, I need to shake up, I need to speak out, something’s got to break up, I’ve been asleep and I need to wake up now…

any mistakes can be corrected March 13, 2008

2 yrs ago I met a lady who was so convinced that so much was wrong with her that she was resigned to living alone for the rest of her life.  She has lost the one she thought would love her forever.  She has given up the job that she thought she’s only good at.  She did lose her future.  She was a mess!   Miraculously, in the midst of it all, she decided she was going to work on herself.  She maybe somehow loses her footing but she didn’t get lost.  She decided to get really clear about who she really was and what she wanted.  Knowing who she is, the good and the not so good, was the very first step she made.  She stayed, got “a real job”, find time to go out with friends and love ones.  She had only one goal in mind – to find and get herself in order.  She never stopped – one thing at a time, one day at a time.       Her “One Day” finally came, when she’s not even expecting.  She finally see the light, she finally hear the words, feel the feeling, experience the splendor of the so-called living.  She’s finally in love… with life, HER life now.  She made it after all!  Even though not fully healed, she knows what to do, how to do it and why it is necessary.  She did finally talk about the experience, the in’s and out’s, without too much pain, without too much anger.  And now she knew, that while she was learning, remembering and re-creating with someone’s else life, her OWN life was left out, yet still standing by her side, listening, watching and waiting.  Waiting for her too realize and understand that it has always been there and will always be the only thing she need.   … Yes the work is not over, but Hey!  Her life is just beginning!

12 days before Heart’s Day February 2, 2008

12 days before Valentine’s Day and yet I can feel that LOVE is definitely in the air… “even at my work place”.   I couldn’t help smiling to myself even now, LOVE does make people… hmm, babyish in many ways.  The funny thing about love is that it really does find you in the most unusual circumstances, at the most unlikely times.  Love will surely come upon you, throw its arms around you, and transform your entire existence.  Unfortunately, most of us won’t recognize the experience or understand the impact when it’s happening.  It’s like being in a therapy.  You keep talking, searching, and questioning what’s going on with you and in you while being totally ignorant of the fact that you are being blessed.  Perhaps it’s because love rarely shows up in the places that we expect it to or looks the way we expect it to look.  — I still believe that  is the all-time MAGIC word! — Sigh Sigh…

paano ba ngumiti? January 16, 2008

“Smile ka naman!”

^Yan madalas sinasabi sa akin pag me pichuran…  

“Naka smile na ako”

^Yan ang lagi kung tugon… 

“Ilabas mo ngipin mo noh!” 

[Putik naman - pati ba naman pag ngiti ko… HMP!] 

^“O ayan labas ipin na!”

“Gandahan mo naman ngiti mo! – ang sabi uli”

“Nagpa-picture ka pa”

^wahhhhhhhh  yoko na magpapicture. 

Ewan ko ba pero paano ba ang tamang pag-ngiti?  Kasimple-simpleng bagay pero parang hindi ko ata alam gawin. Kapag ngingiti ba ang tao dapat ba nakalabas ang ngipin?  Kelan ba naging panuntunan na ang pag-ngiti ay may kasamang ngipin na nakalabas?  Hayz!  But in fairness effective ang word na “cheese” sa akin, lumalabas ngipin ko eh. 

Eh pano kung madilaw ang ngipin mo… maraming sira o me bulok.  Gugustuhin mo pa bang ngumiti at makita ng lahat ng tao?  At masaya mo bang babanggitin ang salitang “cheese? Ewwww!  Kung ako yun sabihin ko na lang camera shy ako [hahahha]  Dahil panigurado Goodbye pogi-points o ganda-points mo dun [weeehhhh] 

Eto ang sa akin…Ang pag-ngiti ay walang pamantayan.  Me mga taong ubod ganda ang pag ngiti pero ubod lungkot naman.  Itinatago lang ng mga ngiting iyon ang sakit o kalungkutan nararamdaman…  “façade” ika nga… pang-harap lang.  Mas gugustuhin ko na lang h’wag humarap sa camera kesa pilitin kung ngumiti ng ubod ganda.   

“Hoy Michelle ano ba! Nagmuni-muni ka pa jan! Ngumiti kana!”

^Eto na eto na! ngingiti na bumilang kana! 

1..2..3.. click click 

“Maldita ka Mikaela bat nakadila ka?

^ HAHAHHAHAHAHHAHAH

“Sa dulo Mam…” January 12, 2008

“… Sa dulo Mam, gawing kanan” narinig ko sabi ng Nurse.   “Salamat” ang mahina kung tugon, pero alam ko naman sa isip-isip ko lukso ba ng dugo ang tawag dun.  Humakbang akong papalapit sa’yo, may halong saya at may halong kaba.  Sino kaya kamukha mo? Ang tatay mo o ang nanay mo? Sambit ko sa sarili ko. Kuno’t nuo kitang pinagmamasdan, sinusuri, tinitignan.  May mahabang pilik mata, maliit na ilong at labi na mapupula, may biloy sa pisngi na katulad sa iyong ama.  Bagay din pala sa maputi mong kulay ang pink mong suot anak, malamig sa paningin parang liwanag sa dilim.  Hay, ang ganda mo pala munting anghel me pinagmanahan ka talaga.    

“… Pwede mo syang hawakan Mam” naulinigan ko na sabi sa di kalayuan.  Lumingon ako at nagpasalamat, kanina pa kasi ako nakatanga akala tuloy natatakot ako na hawakan ka. Ayan napatakan kita ng luha sa nuo!   Ano ba yan, pasensya ka na ha, medyo madrama lang ang nanay mo.  Alam mo ba matagal ka na namin hinihintay, bawat araw bilang na bilang.  Kaya kanina ng magparamdam ka, ang tatay mo natataranta.  Ganito pala ang pakiramdam, para kaming kulang kulang, masayang kinakabahan.  Teka anak, ang daliri ko ang higpit naman ng pagkakahawak mo, sige ka baka maputol yan, baka tumigil ang daloy ng dugo sa higpit ng kapit mo.  Aba’y pangkurot ko ata yan sayo.  Hindi, biro lang anak ko.    

Ang liliit ng daliri mo pati ang yung mga kuko, ang sarap sarap amuy-amuyin.  Isa, dalawa, tatlo, apat, lima… sandali na lang ito ha tinitignan ko lang kung me labis at kulang pa.  Dalawang tenga, dalawang mata, isang ilong teka anak me butas ba, isang bibig, dalawang kamay, tatlong paa…Hah!  Ay dalawa lang pala!  Akala ko tatlo eh.

Maging mabait ka ha, anak?  Maging magalang ka at mabuti di lang sa amin maging sa lahat.  Huwag kang mananakit ng kalaro, sige ka, baka ayaw ka na nila maging kalaro hindi ka na nila isasali uli.  At kung ano man meron lang laruan mo, magpapahiram ka huwag mo ipagdadamot para pag gusto mo na rin manghiram, pahihiramin ka rin nila.  Maging malinis ka sa katawan, araw-araw ka maliligo ha at magsisipilyo ng ngipin anak ko. Huwag ka din masyado kakain ng sitsirya, nakakataba yun akala mo ba!  At ang mga matatamis na kendi, masisira ang ngipin mo dun. Pag mabaho ang hininga mo dahil sa bulok na ngipin at maasim ang kili-kili mo, hindi lalapit at hindi makikipaglaro ang mga kaibigan mo sa iyo, gusto mo ba yun? 

Anak, ang buhay natin pinahiram lang ng Diyos.  Tulad mo, pinahiram ka nya sa amin para maging katuparan ng mga pangarap namin. Ang anghel ng buhay namin ay ikaw.  Bigay din ng Diyos ang kalikasan, ang dagat at ang mga isda duon, ang hangin at mga ibon, ang ibat-ibang klaseng hayop at lupa na ating inaapakan.  Ganun sya kabait anak, kaya sana matuto kang magpahalaga, nang buhay mo at buhay ng iba.  

O ba’t ka umiiyak? Nagugutom ka ba? Kakadede mo lang, ah. Hala, matakaw ka anak ko mana ka sa tatay mo.   Ay, umuu ka pala!.  Ang ganda ganda talaga ng aming munting anghel!  Napakahaba pa ng panahon, madami kapa dapat matutunan.  Basta anak makikinig ka lang sa amin ha at makikinig din kami sa iyo.   

Ay naghikab  ka na!  Inaantok ka na naman siguro... O sige na nga, sinesermonan naba kita?  Kagatin ko kaya ang pisngi ng puwet mo na matambok.  Hindi- hindi anak ko, nagbibiro lang ako.  Huwag na iiyak pa.  Eto na si nanay, ipaghehele na ang bebi Mikaela. 

every woman December 12, 2007

A WOMAN SHOULD HAVE … enough money within her control to move out and rent a place of her own, even if she never wants to or needs to.

A WOMAN SHOULD HAVE .. something perfect to wear if the employer, or date of her dreams wants to see her in an hour

A WOMAN SHOULD HAVE .. a youth she’s content to leave behind

A WOMAN SHOULD HAVE … a past juicy enough that she’s looking forward to retelling it in her old age

A WOMAN SHOULD HAVE …. a set of screwdrivers, a cordless drill, and a black lace bra

A WOMAN SHOULD HAVE… one friend who always makes her laugh… and one who lets her cry

A WOMAN SHOULD HAVE …. a good piece of furniture not previously owned by anyone else in her family

A WOMAN SHOULD HAVE .. eight matching plates, wine glasses with stems, and a recipe for a meal that will make her guests feel honored

A WOMAN SHOULD HAVE .. a feeling of control over her destiny

EVERY WOMAN SHOULD KNOW… how to fall in love without losing herself

EVERY WOMAN SHOULD KNOW… how to quit a job, break up with a lover, and confront a friend without ruining the friendship

EVERY WOMAN SHOULD KNOW… when to try harder… and WHEN TO WALK AWAY

EVERY WOMAN SHOULD KNOW… that she can’t change the length of her calves, the width of her hips, or the nature of her parents

EVERY WOMAN SHOULD KNOW… that her childhood may not have been perfect… but it’s over

EVERY WOMAN SHOULD KNOW… what she would and wouldn’t do for love or more

EVERY WOMAN SHOULD KNOW… how to live alone… even if she doesn’t like it

EVERY WOMAN SHOULD KNOW.. whom she can trust, whom she can’t, and why she shouldn’t take it personally

EVERY WOMAN SHOULD KNOW… where to go… be it to her best friend’s kitchen table… or a charming inn in the woods… when her soul needs soothing

EVERY WOMAN SHOULD KNOW… what she can and can’t accomplish in a day… a month… and a year…

 

a poem by “Maya Angelou”

…i couldn’t help agreeing with her…